Mercedes Silva, Totakeki: "De pequena insultábanme por ser a única nena que xogaba ao fútbol e xeroume un rexeitamento polo deporte"

Nada en Noia, Mercedes Silva, máis popularmente coñecida como Totakeki, triunfa nas redes sociais cos seus espontáneos streams en Twitch. Entre miles de participantes, foi elixida como presidenta de Saiyans, un equipo da Queens League, onde se plantou enfudada coa súa bandeira galega e a súa bufanda do Deportivo. Mariscadora, amante da súa terra e dos costumes tradicionais, leva Galicia por bandeira alá onde vai e, a pesar do seu éxito, non se expón deixar o seu labor no mar xunto ao seu pai.

De mariscadora a creadora de contido e presidenta dun equipo da Queens League, de Saiyans. Canto cambiou a súa vida nestes últimos meses? 

Pois moito, a verdade. Ou sexa, sigo tendo a mesma vida que tiña antes, só que con engadidos. Os engadidos en cuestión, ser presidenta dun equipo da Queens League. Pero moi guay, estou super contenta e que todas as oportunidades sexan estas.

Cando nace Totakeki? Un nome curioso.

O nome vén dun personaxe do Animal Crossing, que é un videoxogo que me gusta unha chea. O personaxe chámase Totakeke, que é un can branco que toca unha guitarra. É un nome ridículo porque o único que fixen foi a cambiar a ‘e’ pola ‘i’ e xa está, acabouse. Empecei a subir vídeos e non quería que a xente me recoñecese, non ten máis ciencia, non hai transfondo maior.

Saíu mal o de que non a recoñezan.

Saíu un pouco mal, non? (risas).

Como comeza a aventura das redes sociais?

Empecei despois da corentena, en 2021-2022, facendo sketch de humor. Porque en TikTok estaba de moda a corrente dos ‘pov’ e dixen: "Pois o vou a facer eu tamén, que me gusta isto". Empecei a subir vídeos por amor ao arte, básicamente. Nunca buscaba nin fama, nin visitas, nin likes. Facía o que me gustaba e xa está. Os vídeos empezaron a ter moitas visitas, comecei a falar un pouco de Galicia, que era unha moza galega, e todo se disparatou cando contei a tradición de San Xoán. Subín ese vídeo e pegou un pelotazo xigante. Creo que ten 13 millóns de visitas simplemente explicando a tradición das herbas, de lavarse a cara pola mañá e iso. A xente escribíame e me dícia: "O vídeo está a saír nas noticias de Latinoamérica". Eu flipaba. E a partir de aí empecei a falar da nosa cultura, da nosa terra.

Prometinlle ao meu pai que ata que el xubílese ía estar con el no mar e así o estou facendo"Totakeki

E os seus pais non sabían que vostede subía vídeos a Internet.

Que va, que va. Eu daquela estaba a traballar de caixeira nun súper. Os vídeos comezaban a pegar pelotazos e a xente empezaba a recoñecerme. Entón o fillo dunha das que traballaba comigo quería facer un vídeo comigo e a nai pediulle o meu número á miña nai e aí foi cando me dixo: "Pero que estás a facer na internet?". E decidín explicarllo.

E que lles explicou?

Díxenlles: "Vós descargarvos TikTok e se vos sae o meu perfil, boa sorte". Non lles dixen como me chamaba nin nada. Saínlles e todo xenial. A min dábame moita vergoña antes, agora non, agora dáme igual, pero antes dábame moitísima vergoña.

E a apoiaron.

Si, si. Desde o primeiro momento, apoio incondicional. Estou super agradecida, porque me tocaron uns pais que o entenden.

Dende que empezou a ser máis coñecida nas redes sociais, supoño que empezaron a convidarlle a eventos, a xente recoñécea pola rúa… 

Si, si, si, mundo de influencers (risas).

Exacto. Cal é o momento onde se decata que algo cambiou?

Nunha das primeiras veces que saín despois de que os vídeos pegaran pelotazos. Foi na típica festa de aldea de 20 persoas, e que eu estivese alí foi como... se fose unha eminencia. Todo o mundo a pedirme fotos, que lles asinase, e eu pensando: "Que che vou a asinar eu? Que son a mesma unha persoa que sempre". Unha firma miña! Foi cando pensei que igual o que estaba a facer tiña percorrido. Non sei que palabra poñer realmente, pero si que pensei que igual os meus vídeos estaban a calar na xente.

Non. Somos familia mariñeira, o meu pai leva case toda a vida traballando no mar e os meus irmáns tamén. Sempre foi unha profesión que estivo aí. Noia é coñecida polo berberecho. A gran parte dos que vivimos en Noia somos mariscadores. Eu prometinlle ao meu pai que ata que el se xubile ía estar con el no mar e así o estou facendo. O mais seguro é que sexa o seu relevo xeracional do marisqueo porque non o vou a deixar.

Como é un día de saír ao mar?

Imos na embarcación, é un barco pequeno, unha lancha de fibra de cinco metros. O noso traballo é coller o rastro, que é como un rastrillo grande que vai ao fondo do mar e rastrilla a area. Entre a area e as cunchas, aí están os berberechos e as ameixas.

E mestura a creación de contido co mar, mostrando nas redes como é o seu traballo.

Si, porque chama moito a atención algo que para min estaba super normalizado. Pasoume como coas herbas de San Xoán. É dicir, eu teño ese traballo super normalizado porque é o traballo dos meus pais, de toda a vida. E á xente chamáballe a atención o que para min é o día a día. Agora visto desde fóra, ou desde outro punto de vista, entendo que unha persoa por exemplo do interior da Meseta diga: "Anda, os berberechos veñen de aquí". Móstroo porque non me de a vergoña dicir que son mariscadora, para min é un orgullo.

Fai moitos dos seus vídeos en galego. Non lle importa que iso poida ocasionar que chegue a menos público?

Agora estoulle metendo mais caña ao galego, pero cando empecei era todo en castelán. Despois fixen o cambio porque á fin e ao cabo eu son galego falante, e se estou a falar da miña cultura, da miña raíz pois falo en galego. Agora diría que é un 50-50% mais ou menos. Non me preocupa moito chegar a menos xente, a verdade, porque ao final o contido que eu subo é porque realmente gústame e porque síntome cómoda con el. Se unha persoa ve un vídeo en galego e non lle gusta, pois que o pase. Non é algo que me preocupe.

Tamén está o eterno debate de que se non falas galego mal, e se o falas, mal tamén porque o falas de forma incorrecta.

Si… ese debate está bastante interno nas miñas redes sociais. Eu falo o galego da miña zona, da miña costa. Teño ‘gheada’, ‘seseo’, e sinceramente por moito que faga vídeos, se uso o galego, vai ser o galego que eu falo, non un galego lavado que para min é moi superficial.

O peor galego é o que non se fala.

Si, si, totalmente.

E despois dun tempo subindo vídeos chega a chamada de The Grefg, presidente do equipo masculino de Saiyans.

Foi surrealista canto menos. Eu estaba a facer directo como un día normal e corrente. Acórdome que xusto estaba a xogar ao buscaminas mentres falaba coa xente. Pecho o directo e vexo unha chamada de Whatsapp dun número que non tiña gardado. Pensei que era un bulo e case non o collo. Pero collín a chamada. Esperei e de súpeto sona a voz de TheGrefg. Fixáronse no meu perfil porque en redes, aínda que non tanto, si que mostro o meu parte futboleira, que adestro e que fago deporte. Dixéronme que se fixaron niso, que lles gustou o meu perfil e expuxéronme ser presidenta do equipo de Sayains, na Queens League e aí estou a día de hoxe.

Para a xente que non sabe o que é Queens League, cal é o labor da presidenta dun equipo?

Ser presidenta compararíao cun coach. É dicir, a túa función é ver que o equipo está a funcionar ben, se teñen algún tipo de queixa ou algunha molestia reclámancho a ti. Ou por exemplo se hai un problema co adestrador falalo, arranxar todas esas cousas para que o equipo funcione o mellor posible e tamén darlle visibilidade. Sempre que podo vou alí, o que pasa é que é o luns e os sábados e eu os luns traballo polo que me é inviable, pero todos os sábados tento estar alí. Vou ao Cupra (onde xogan os partidos), falo coas rapazas e co adestrador e levamos ese seguimento.

Para chegar a ser presidenta tivo que gañar un concurso no que se plantou coa bandeira de Galicia e a bufanda do Dépor. Que significa para vostede Galicia e o Dépor?

Van un pouco da man. Galicia para min é un dos amores máis grandes que teño, a miña terra. Sentir que pertenzo aquí, que é a miña casa. E co Dépor pásame un pouco o mesmo. Sinto que ese equipo é parte da miña esencia, da miña figura e síntoo como casa. Todos os deportivistas sentímolo así.

Galicia para min é un dos amores máis grandes que teño, a miña terra. Sentir que pertenzo aquí, que é a miña casa"Totakeki

Es do Dépor dende pequena?

Si, si. De feito teño unha foto dun dos primeiros agasallos de Reis dos que me lembro, que fora a camiseta do Dépor. Bueno, o equipamento enteiro.

Pertence a esa xeración chamada ‘do barro’, que a maioría dos recordos que ten son malos. Cal é o seu mellor e peor momento vivido como deportivista?

O mellor recordo cando ascendemos en 2024, boísimo. De feito teño unha tatuaxe porque esa tempada empezamos fatal e dixen: "Estes cabróns non van ascender. Se ascenden, tatúome". E ascenderon (risas). Teño a piña do Dépor co RCD debaixo.

Pois faga unha aposta a ver se ascende este ano.

Uf, este ano. A última vez que apostei saíu ben así que veña, outra tatuaxe.

Da man do Dépor xurdiu un dos seus clips máis virales en redes.

Xa sei o que me vas a dicir.

É que saíu ata nas noticias. Totakeki en directo meténdose co Celta. Como se fixo tan viral?

É boísimo. Saíu en Noticias Cuatro. Foi cando empecei, facía directos e tiña 30-40 persoas. Teño un colega que é do Celta, Manu, daquelas xogabamos contra o Celta B e metíase comigo por iso. Lembro un dos partidos que xogamos en Riazor que recordo saír botando fume porque perderamos e cando xogamos en Vigo gañaramos. Aí foi cando nun directo achegueime á cámara e díxenlle: “Sabes que che digo Manu? P*** Vigo e p*** Balaídos”, nun ton de humor. De feito quitei eu o clip e subino ás miñas redes sociais poñendo “o meu clip favorito”, porque era de coña. Pero claro, chegou a Twitter Celta e armouse. Foi titular na páxina web de Cuatro… foi histórico.

Agora coa xente do Celta xa non hai problema.

Non, non. A ver supoño que haberá xente a que lle sigo dando noxo, pero é o que hai, non lle podo facer nada. Era humor, estaba a rirme de que estabamos a xogar contra a a súa canteira.

Ademais de traballar no mar, ser streamer e presidenta da Queens League, aínda saca tempo para o deporte.

Si, estou a xogar no Sonnoia.

A paixón por xogar ao fútbol tamén nace de pequena?

Está guay que me preguntes isto porque a min sempre me gustou o fútbol, desde moi pequena. Que pasou? Que por desgraza, isto expliqueino moitas veces sobre todo nos meus directos, cando era pequena era a única nena que xogaba ao fútbol na clase e a única nena á que lle chamaba a atención. E insultábanme. A iso suma que non había referentes naquela época. Quen coñecía o fútbol feminino realmente? Porque eu desde logo que non. Era a única nena que xogaba ao fútbol e gustábame moito. No meu pobo non había equipo feminino, o único que había era de fútbol sala e era mixto. Non había algo feito para o feminino realmente. Era como un bicho raro, entre comiñas. A nena que xogaba… “macholo”, “que anda sempre cos nenos” e chegoume a xerar un rexeitamento polo deporte. Houbo uns anos da miña vida que dixen: “Pois isto se cadra non é para min porque son a única que xoga aquí e todo o mundo di cousas feas sobre o que fago. Déixoo de lado”. E deixeino ata que, anos despois, deime conta, debéuseme desenvolver o lóbulo frontal, e pensei: “Isto gústame e vouno a facer”. E así foi.

Están en Terceira Autonómica, non si?

Si, si. En Terceira de Galicia, somos o barro do barro.

Nunca pensou en chegar a máis nivel?

Non. Moitas veces penso que se adestrase desde pequena probablemente si sería destas nenas que digan: “Eu quero ser como ela”, cando ven un partido de Alexia Putellas ou de calquera da selección feminina e ter aí o referente. Faltáronme referentes.

Parece que as cousas están a cambiar.

Si, cambiou moito e alégrome. Eu xusto agora estou a facer o curso de UFC de adestradora e expuxéronme ser adestradora de nenas pequenas. Ti vas ao campo de fútbol e ves que esas nenas teñen referentes, que teñen a quen mirar e dicir: “Quero ser como ela”. Pero na miña época, por exemplo, á miña non me pasou iso. E alégrome de que a día de hoxe iso cambie, aínda que queda moito por cambiar.

Si, a min tamén me pasou. Xoguei de moi pequena pero todos os meus compañeiros eran homes e ao final quedei co baile e ir coas miñas amigas.

Claro, totalmente. É que na nosa xeración pasou moitísimo iso. É moi triste pero bo, vai mellorando.

Tamén se está afeccionar ao ciclismo.

Estou a preparar un tríatlon. A ver se teño sorte, porque agora tamén estou medio lesionada, que tiven un esquince no pe, pero si que en 2026 gustaríame participar nun tríatlon, por iso estoulle metendo cana a correr e ao ciclismo.

O deporte é parte fundamental da súa vida.

Totalmente, a día de hoxe non considero a miña vida sen deporte. Significa moitísimo. De feito antes de xogar o fútbol estiven moitísimos anos en atletismo, estaba federada. Xa levo ese hábito desde moi pequena. E a día de hoxe non considero a miña vida sen xogar ou sen moverme, son moi activa.

Cal é o teito de Totakeki?

É unha boa pregunta porque non o sei. Este camiño que estou a facer coas redes sociais hai moitísimas cousas que probablemente se non estivese en redes non as probaría nunca e por iso dou grazas. Pero hai como poñer un teito... Non sei, ata onde chegue. O que quero facer é gozar este camiño. Non quero amargarme por números, quero gozalo, porque ao final son privilexiada por ter esa sorte de dedicarme ás redes. Podería dicirche chegar a ter diñeiro para poder comprarlle un coche aos meus pais. Iso para min xa sería moi top. Outro, pois comprarme unha casa que está a cousa fodida (risas). Pero resumindo, que polo traballo que faga, xa sexa no mar ou en redes, dicir: “Teño esta sorte, pois podo permitirme isto”.